De eerste rit op de weg van de barmhartigheid

Vrijdag 15 juli 2016

Bij de poort

Geen betere plaats om dit jaar een bedevaart te starten, dan bij de Poort van de Barmhartigheid. Zij is mooi uitgebeeld in Lourdes: een achttal hoge blokken vormen als het ware een poort, een triomfboog. ‘Een poort zonder dak’, zei erevicaris Jan Boonen bij de duiding, ‘want het dak is de barmhartigheid van God, die van boven komt’. We stappen één voor één door de poort, eerst de zieken, dan de andere pelgrims. Bij het kruis kan je een kruisteken maken met wijwater. Zo stel je je open om binnen te treden in het liefdesverhaal van God.

Bij de grot

 

We gaan Maria groeten bij de grot. De stilte is er rakend. We wandelen langs de wand van de grot. Je voelt de kracht van die plek. Velen raken met hun handen de rotswand aan. Het doet mij terugdenken aan India, waar hindoes de beelden van hun goden aanraken en strelen. Bij het beeld van Maria is er ruimte om te bidden. De sfeer die er hangt is sterker dan elke aanslag. Want ook het nieuws van de aanslag in Nice is hier binnengekomen.

Openingseucharistie en sacramentsprocessie

In de basiliek van de rozenkrans is er eucharistieviering. De vlaggen met het logo van het jubeljaar worden aangebracht en het beeld van de Vader wordt toegelicht. Daarna is er sacramentsprocessie: een tocht van bij de Karmelkerk tot in de ondergrondse Pius X. Bij de aanbidding wordt de kerk verduisterd. Opnieuw een krachtige impuls tot gesprek met de Vader of de Zoon.

 

De gebedsintenties worden in de korf verzameld.

De Poort van de Barmhartigheid, linkerzijde

Voorzitter Paul Gielen opent de ceremonie bij de Poort.

De Limburgse diocesane bedevaarders

Eén na één doorheen de Poort

Bij het kruis kan men met wijwater een kruisteken maken.

Bezinningsblokken op de Weg van de Barmhartigheid

Op weg naar de grot van de verschijningen

Velen raken bewust de rotswand aan.



De bron in de grot

Bidders bij de grot

Een plek waar je de kracht van het bidden voelt.

Sonja, een oppas van mijn nonkel Jef, is er ook  bij.

 

Jean Flament en Lia Peumans

Sacramentsdrager, de kardinaal van Nottingham, geflankeerd door Jan Boonen en Dominique Derkoningen

Simon en Mathieu in de sacramentsprocessie

Nog meer bekenden, Lydia

Geert Narinx bij de misdienaars

Als pelgrims onderweg naar Lourdes

Donderdag 14 juli 2016

Naar de trein
 

Vanaf half vijf uur is het verzamelen op de opstapplaatsen. Met autobussen gaat het vanuit Limburgse locaties naar het Franse Lens, even over de grens. Daar start de TGV. Het is zonnig als we daar op de trein wachten. De brancardiers hebben hun werk al om de ‘zieken’ en hun bagage naar de goede plaats op het perron te brengen. Even over tien is iedereen en alles ingeladen en vertrekt de trein richting Lourdes.

Aankomst
 

Het is een rit van ongeveer negen uur. Onderweg wordt er gegeten en gebeden, gequizt en geslapen. En gezongen: we oefenen het themalied in ‘Geen dolers maar pelgrims’. Even na zeven uur zijn we in de hotels. Er is een vriendelijk onthaal, en er is ook een Vlaamse hotelbediende.

Intenties

Onze avondopdracht: de intenties die wij naar Lourdes meebrachten op een gele intentiekaart plaatsen. Morgen worden die al naar de grot gebracht, tot bij Maria. En je mag er mij ook nog mailen: pastoor.federatie.zonhoven@skynet.be.

 

Brancardiers kleuren het perron van Lens blauw.



André, een van de Zonhovense bedevaarders

Daar is de trein.

Aankomst in Lourdes



Wachten op de bagage die de brancardiers uit de trein halen.

Bijna alles en iedereen uitgeladen

 

 

 

Afscheid nemen van Krakau

Vrijdag 17 juni 2016

Onder de kathedraal

Madeleine en Rik willen nog even naar de kathedraal. De binnenzijde is rijkelijk versierd. Maar de grootste verrassing is de crypte: daar zijn de graven van vele belangrijke personen uit de geschiedenis van Polen. Plaatselijke koningen en koninginnen en hun verwanten, militaire leiders en bisschoppen, krijgen er aandacht. Het is er stil. Ook de groten van de aarde moeten hopen op een andere toekomst.
 

Op de Wisla

Met Guido en Anita hebben we afgesproken bij de Wisla om iets te gaan drinken op een boot. We zijn er alleen. Maar we worden bediend. Het is een eenvoudig schip en het uitzicht is mooi. We kijken naar de slimme vogels die op de aanmeerkabels gaan zitten om zo bij het water te kunnen.

Taxi, vliegtuig, luchthaventaxi

De taxi komt vijf minuten later dan voorzien: een boom op de weg was de oorzaak. Bovendien is het heel druk in de luchthaven. Madeleine schakelt iemand in om ons te helpen bij het inchecken. Die leidt ons naar een balie die niet duidelijk was aangegeven, maar we worden er snel geholpen. Ondertussen vernemen we dat in België er staking is bij bagage-afhandelaar Swiss Port, waardoor er ook een uur vertraging is. In Zaventem blijkt dat onze bagage door hen moet behandeld worden en we moeten zonder bagage naar huis. De luchthaventaxi is er wel en hij brengt ieder van ons op zijn of haar bestemming.

Bagagelevering
 

Rik meldt via het internet de ontbrekende bagages. Van elke bagage wordt een beschrijving gevraagd. Dat kost hem een telefoonronde. Maar de dag daarna komt er al bericht dat de bagage zal worden geleverd. Dan komt een nieuwe verrassing: Rik krijgt de bagage van Guido, Madeleine die van Rik, Guido die van Anita, en Anita (twee dagen later) die van Madeleine. Hoe kon dat? De man aan de incheckbalie had snel gewerkt en wat slordig en de vier bagagenummers op de verkeerde valiezen aangebracht. Het is de enige scheve noot van onze reis. Daardoor heeft het ook lang geduurd voor dit verslag verscheen!

Om over te doen

Met de familie voor enkele dagen op reis … Ik hoop om het over te kunnen doen! Dankjewel Madeleine, Guido en Anita.

Madeleine bij ingang van de kathedraal

Drink op een Wislaboot

 

 

In de buurt van Schindler's List

Donderdag 16 juni 2016

Op ontdekking met de tram

De eerste ontdekking vandaag was de kennismaking met de tram en in het bijzonder, hoe koop je een biljet. Niet bij de chauffeur, want daar staat geen ingang. Wel bv. aan de automaat in de tram zelf. Gelukkig was er een  begrijpende jonge Pool die ons instructies gaf. Zo kwamen er vier tickets te voorschijn. Toen wees een andere jonge Pool ons erop dat we onze tickets ook moesten valideren. Zo reden we dus na een tijdje toch reglementair, vlak voor het moment dat we moesten uitstappen. Vanaf dan was het zich verplaatsen met de leren tram.

In de joodse wijk

Vandaag waren we onze eigen gids. Dat was wat zoeken maar samen bereikten we de vooropgestelde plaatsen. In een tempel-synagoog gingen we binnen. Voor Madeleine, Guido, Anita voor het eerst dat ze in een synagoge kwamen. Deze synagoge was rijkelijk aangekleed. Hij dateert in zijn huidige grootte uit 1924. Tijdens de tweede wereldoorlog is hij gebruikt als paardenstal. Nu bewonderen wij de ‘Bima’ (voorzijde met het tabernakel voor de Bijbelrollen), de brandglasramen met menora’s, de gouden balustrade van de verdieping. Daarna komen we langs het grote Szeroka-plein, met vele joodse handelszaken, op weg naar de Isaak Synagoge, waar we beelden zien van het leven in de joodse buurt rond 1937. Er zijn beelden bij van een conferentie door een geneesheer over ‘gezonder en sterker leven als joodse gemeenschap’. Het is voor hen heel anders gelopen, maar dat besefte toen niemand.

In de sfeer van Schindler

Op de oude joodse begraafplaats worden we geconfronteerd met een andere pijnlijke geschiedenis: deze oude begraafplaats is later als vuilnisbelt gebruikt en nu worden de graven weer uitgegraven. We zien er vele joodse graven met kleine steentjes: ook deze doden worden niet vergeten. Daarna wandelen we richting Nowy-plein, tot in het decor van Schindler’s List, maar we herkennen het niet. Zijn fabriek ligt trouwens aan de overzijde van de stroom en is nu een cultureel centrum.

Langs de Wisla

In de vooravond genieten Guido en Rik langs de Wisla van een aangename zon. Guido ontdekt er de zitbanken en tafels met ingelegde schaakborden. Rik houdt zich bezig met het fotograferen van de dieren: honden, eenden, zwanen. Daarna gaan we nog eens desserten eten op de bovenste verdieping met de orangerie. We kunnen op het terras zitten. Het is een laatste avondmaal hier. Maar morgen is er nog een halve dag!

 

Rik met keppeltje in de synagoge

Binnenzijde tempel-synagoge

Menora's in de glasramen

Bij de ingang van de oude begaafplaats

De joodse doden worden herdacht: steentjes op de grafstenen



Op de terugweg

Familiefoto

Honden bij de Wisla

Baasjes schaken

Guido bij Sheraton aan de Wisla

Moet er nog zout zijn?

Woensdag 15 juni 2016

In de zoutmijn

De Wieliczka-zoutmijn is een van de oudste zoutmijnen ter wereld. Het winnen van zout op deze plek werd voor het eerst vermeld in 1044. In 1992 is de productie van zout er stopgezet, na een grote overstroming. De gangen van de mijn zijn in totaal 300 kilometer lang en bereiken een diepte van 327 meter. Wij dalen eerst af tot 65 meter. Gelukkig mogen Anita en Guido de personeelslift nemen. Hier mag je likken van de vloer en van de muren: het is allemaal zout, ook al lijkt de vloer van marmer. We bewonderen de zoutsculpturen: figuren als Copernicus, kabouters, mijnwerkers met toortsen om gas te detecteren, enz. Er zijn mooie ruimten, zowel om te bidden, als om te feesten en voor concerten. De paarden die vroeger in de mijngangen werkten (en woonden), zijn er ook afgebeeld, en Madeleine hoort het graag: wie niet goed voor de paarden zorgde, kreeg zijn ontslag. Een streepje Chopinmuziek bij het meer is het einde van de rondleiding.

Terug naar boven

Omdat de lucht in de mijn vrij is van vervuiling en rijk is aan micronutriënten, heeft men een kuuroord gebouwd op 135 meter diepte. Wij vinden het wandelen op zich al een goede kuur, zeker op de terugweg. De gids leidt ons doorheen lange gangen, tegen een flinke snelheid, maar iedereen kan volgen. De gezonde lucht werkt al? Eindelijk komen we bij de liften, die iedereen nog sneller naar boven brengen.

Marktbezoek

Vandaag hebben we tijd om vroeg te dineren. We gaan opnieuw de Italiaanse toer op. Dan is het effen rusten en dan naar de Grote Markt. Met haar 200 m² is de grote markt van Krakau het grootste middeleeuwse plein van Europa. Een lakenhal is er in het midden geplant. Wij wandelen er doorheen en gaan dan effen schuilen in de gotische Mariakerk. Je mag er geen foto’s nemen, enkel bidden, en daar houden wij ons aan (of hebben de anderen alleen maar gekeken?). Omwille van de avondregen gaan we hotelwaarts, naar de ‘schoonste plek van Krakov’, de orangerie van ons hotel, waar we soepen en dessertjes eten, met zicht op de skyline van torens.

 

De schacht van de zoutmijn

Wachten in de zon

Geen marmer, maar zout

Paard aan het werk in de draaimolen om materialen naar boven te hijsen

Guido bij het zoutbeeld van Kazimierza, historische koning

De ondergrondse kerk

Het Laatste Avondmaal in zout

Rik tussen de zoutmannen

Lakenhal op de grote markt