Een dorre tak kwam tot leven

Donderdag 8 oktober

Vandaag met de taxi naar de banyanboom van het dorpje Gootibayalu. Ik dacht dat het een woud was, maar het is één boom die is uitgegroeid tot een woud, omdat de takken naar beneden groeien en de wortels in de lucht hangen, en zo steeds uitbreiden. De boom die wij bezochten is verbonden met de geschiedenis van Sathi Thimma Mamba. Toen het lichaam van haar man werd verbrand, wilde zij sterven samen met hem. Ook al had zijzelf vele talenten, niets kon haar weerhouden om ook zelf verbrand te worden. Aan haar broer vroeg zij in een droom om een dorre tak te planten bij haar as. Daaruit groeide de banyanboom, die nu 10 aren groot is. (Die dorre tak deed mij een beetje denken aan de legende over de herdersstaf van Sint-Jozef, die ook begon te bloeien, en daarom werd hij uitgekozen om te trouwen met Maria.) De banyanboom is ook belangrijk voor het boeddhisme, want onder zo'n boom kreeg Boeddha zijn verlichting. Sabitha en Madeleine hebben er twee nieuwe bomen geplant: een tamarinde en een nimboom.

Bij onze terugkeer belandden we in een Indische zelfbediening: je krijgt een bord en dan komt men rond om op te scheppen. Ik zag al de Indiërs goed rijst eten ... en kijken naar ons ... omdat wij alle kruiden aan ons lieten voorbijgaan. Ze gingen voor ons ook een lepel afwassen, zodat Madeleine en ik (vooral) niet met onze handen moesten eten.

’s Avonds zijn we naar de avonddienst geweest in de ashram: het is een korte dienst,
bestaande uit een vaste zang en een zegening met vuur. Ik had mijn missaaltje meegenomen, maar de wachters hadden liever gezien dat ik de veda's bijhad. Toch mocht ik ermee naar binnen.

Een deeltje van de banyanboom

 

 

Hoelang staan mijn initialen al in deze boom?

 

 

Madeleine en Sabitha planten een tamarinde.

 

 

Een uitgegroeide tamarinde

 

Jaartallen geven de uitbreiding van de banyanboom aan.

 

Wensen bij de boom van Sai Baba en bij Shiva

Woensdag 7 oktober

  

Met Madeleine ga ik naar de ashram, de plaats waar voor haar India begonnen is. We gaan  binnen langs de ingang waar ook Sathya Sai Baba naar binnen reed als hij aanwezig was. Voor Madeleine is het een emotioneel moment om er opnieuw binnen te treden en zich daar welkom te voelen. Zij leidt mij rond in het domein, dat opvalt door zijn grootte en door zijn stilte: geen getoeter en geen gebabbel. Foto’s mag ik er niet nemen. Morgen komen we terug om de morgendienst mee te maken. Vandaag gaan we klimmen: naar de berg waar Sai Baba in zijn kindertijd speelde en waar een wensboom staat. Je kan er een wens op papier aanbrengen; tijdens de beklimming kan je een rolletje papier kopen. Het mooiste is nog wat hoger: het uitzicht op Puttaparthi en op het stadion van Sai Baba. Met boven de zitplaatsen de aapgod Hanoeman (belichaming van alle goden en godinnen samen) reuzengroot, en daaronder de figuren of symbolen uit de vijf grote wereldgodsdiensten (o.a. een Christusbeeld). In de namiddag nemen we een taxi naar Lepaksi. We bezoeken er het huis van Shiva. Het is een tempel uitgehouwen uit een rots (rond 1420), een van de zeven wonderen van India, met o.a. een hangende pilaar, die door zijn gewicht de andere pilaren in evenwicht houdt. Sabitha vertelt vanuit de gebeeldhouwde figuren de hindoe-verhalen. We maken er ook een ceremonie mee: twee hindoepriesters verrichten voor ons en voor de namen die wij noemen, gebeden, bij Durga, godin tegen de negatieve krachten, en bij Shiva Veerabadra, een god die ook strijdt tegen het kwaad. Ik leerde ook bij dat je de drempel van een tempel eerst met je hand moet aanraken en dan binnengaan door over de drempel heen te stappen.

 

 

 

 

 

 

De ingang van de ashram

 

 

Aapgod Hanoeman boven de verenigde wereldgodsdiensten

 

De danszaal: dansende goden en muzikanten

 

Sabitha en Madeleine schuiven de sari

onder de hangende pilaar

 

 

Madeleine in nieuwe Indische kledij



Sabitha met de gezegende offergaven

 

 

Madeleine bij Shiva Lingam, met slang en zeven hoofden

 



 

Rik bij de Nandi, de stier, het voertuig van Shiva,

en met een derde oog, ontvangen van de Shiva-priester

 

In de straten van Puttaparthi

Dinsdag 6 oktober

 

Ik slaap (uit) in het hotel Sai Towers (een eenvoudig hotel dat vooral ‘pelgrims voor Sai Baba’ te gast heeft). Want het appartement van Sabitha en Madeleine is een eenkamer-studio. Zo heeft ieder zijn privacy en heb ik ook wifi in mijn bereik. Tegen de middag komen zij naar hier voor een maaltijd. Zij en Madeleine hebben er voor de rest een praatnamiddag van gemaakt, op hun appartement. Ik wandel tussendoor wat rond in Puttaparthi. Als ik een kleine tempel wil bezoeken en het tempelplein opga, bega ik al een eerste fout: een bezoekster wijst naar mijn schoenen. Op blote voeten wandel ik nu rond. Ik durf het tempeltje zelf niet binnengaan; het is iets heiligs voor deze mensen, en ik wil er niet alleen de toerist zijn die er komt kijken. Ik maak er een foto van een aapgod, met nog vier andere dieren aan zijn hoofd. De betekenis ontgaat mij nog. Ik zal het bij gelegenheid aan Sabitha vragen. Rond zes uur is het donker en we gaan winkelen voor de maaltijden van morgen, in de supermarkt en bij de groentekraampjes op de stoepen.

 

 

 

Het appartement van Sabitha en Madeleine

op de tweede verdieping (bij rode handdoek).

 

 

 

 

Een voor mij nog onbekende aap-god, met vijf hoofden.

 

 

 

Schoolkinderen bij de tekst:

'De middelmatige  leraar vertelt het.

De goede leraar legt het uit.

De heel goede leraar toont het.

De beste leraar inspireert.'

 

India, we zijn daar

Maandag 5 oktober

Mijn wagen gaat de garage in. Tony zal ervoor zorgen. Hij brengt ons naar Hasselt-Station. Hem en de auto hopen we over een maandje terug te zien. In Zaventem ontdekken we dat inchecken weer wat meer geautomatiseerd is. We komen er ook weer bekenden tegen: Madeleine groet er vriendin  Anita, die naar Sint-Petersburg vertrekt. In dezelfde groep reist Dina, een zus van een tante van ons, blijkt dan. In Frankfurt start de vlucht van negen uur, naar Bangalore, met een half uur vertraging. Maar we komen 4500 km verder toch op het voorziene uur aan. Op een hoogte van 11 km kan je blijkbaar snelheid maken. Onderweg lees ik een boek van Dimitri Verhulst, ‘Kaddisj voor een …’. Ten dele over zijn eigen jeugd in een jeugdinstelling. De uitvaartviering in een kerk voor een meisje dat zelfmoord pleegde, is de rode draad. Een pijnlijke rode draad, ook voor de dienstdoende pastoor, die symbool staat voor vele weldenkende burgers. Mijn zus is een beetje ontzet over de titel van mijn boek en als ik haar de inhoud vertel, hoopt zij maar dat het de schrijver nu beter gaat. In Bangalore wil ik de begroeting van mijn zus en vriendin Sabitha fotograferen. Zij hebben elkaar vijf jaar niet meer gezien. De ontmoeting gebeurt wat onverwacht en een ‘bewogen’ foto is alles wat ik nog kan vastleggen. Het is daar nu half twee ’s nachts en met een taxi is het nog twee uur rijden naar ons verblijf.

 

 

Transitvlucht vanuit de luchthaven van Frankfurt

De bewogen foto, na de begroeting. Bewogenheid zit niet alleen van binnen.

 

Mijn zus merkt een Rolls Roys bij de luchthaven.

Klopt al niet met ons beeld van India.

 

Een reis naar India

Vanaf maandag 5 oktober begint een nieuw avontuur voor mij: ik ga met mijn zus Madeleine naar India. Zij is vertrouwd met het land sinds ongeveer twintig jaar. Nu is zij er vijf jaar niet meer geweest, omwille van de ziekte en het overlijden van haar man. Wij zullen er verblijven bij een vriendin van haar, Sabitha Rao, in Puttaparthi. Het was al een heel avontuur om aan de formaliteiten rond het visum op de goede manier te voldoen. In het bureau dat de visa verstrekt werden velen teruggestuurd, omdat er iets ontbrak. Wij waren er op tien minuten buiten ... omdat alles in orde was. Onze eerste India-vreugde.

 

Madeleine

 

Aan het visumbureau in Brussel

Een afscheid van het Turkse Rijk

In de eucharistie, opnieuw in de Sint-Antoniuskerk, preekt Jaak J. over Paulus als ‘getuige’, iemand die Jezus draagt en door Hem gedragen wordt. Daarna vertellen we aan elkaar wat deze pelgrimstocht voor ieder van ons heeft betekend: er komen bijna 24 verschillende antwoorden, elk met een eigen rijkdom en diepte. Wij zingen na de eucharistie een Weesgegroet, in een halve kring rond het Mariabeeld. Zij is de warme moeder die ons ook richt op Hem.
Er ligt een boot voor ons klaar om op de Bosporus te varen. We varen eerst langs de Europese kant, daarna langs de Aziatische zijde, tussen twee hangbruggen die Oost en West verbinden. We horen dat er rijke mensen zijn (of op bezoek komen) in Turkije: in sommige hotels kan je in een suite logeren tegen 30 000 euro per nacht.
Het laatste bezoek is aan de Chorakerk, nu een museum. Er zijn prachtige mozaïeken over het leven van Maria en van Jezus, op basis van ‘volksverhalen’ volgens onze gids Ismaël, op basis van het niet-erkende evangelie van Jacobus volgens reisleider Hans. De geboorte van Maria is er afgebeeld, maar ook een aantal evangelieverhalen. Er is o.a. een mooie verrijzenismozaïek en ook Paulus staat er.
We gaan vis eten in een restaurant langs de kustlijn. Vissen zegt iemand, zijn symbool voor Christus; het Griekse woord voor vis (ichtus) is inderdaad een verwijzing naar Hem.
Onderweg naar de luchthaven neemt gids Ismaël afscheid van ons. Hij noemt ons ‘broeders’; “Wij bidden tot dezelfde God”, zegt hij.
In de luchthaven is het wachten tot een uur of zeven, voor ons vliegtuig vertrekt. Het is half acht voorbij eer het opstijgt. We komen rond kwart voor tien aan in Brussel: dankjewel aan iedereen en tot …

Lieve lezer, ook aan jou: dank voor je belangstelling.

Afsluiting van de eucharistie: we zingen het Weesgegroet.

Op de boot over de Bosporus.
Op achtergrond: een van de hangbruggen.

Mozaïek in Chora: Maria en Jozef bij Quirinus,
landvoogd van Syrië, voor de volkstelling.

In bewondering voor de Zetel van Wijsheid

De dag in Istanbul beginnen we met een verkenning van de Grote Bazaar. Er zijn zo’n 5000 winkeltjes. We lopen er langs één poort doorheen, tot een andere poort, en mogen dan de Bazaar verder verkennen. De meesten houden zich veilig in de buurt van de poort waar is afgesproken, om niet verloren te lopen. Om 10 uur is iedereen weer terug samen.

We gaan naar de Aya Sofya (de ‘Heilige Wijsheid’). De oorsprong van dit gebouw is christelijk: de keizers Constantijn en Theodosius zorgden voor de bouw van de eerste en de tweede kerk. Het huidige gebouw kwam er onder keizer Justinianus, van 532 tot 537. Daarna werd nog 100 jaar gewerkt aan de binnenkant. In 1453 werd de basiliek omgevormd tot moskee en sinds 1923 is het een museum. Er zijn nog alle attributen om er weer een moskee van te maken. Aan één van de ingangen is er een beeld van Maria, met Jezus op haar schoot. Die mozaïek is ontsnapt aan de vernieling. Op die manier blijft Maria, als Zetel van Wijsheid, tronen in de Aya Sofya.

Na de middag bezoeken we Topkapi, een topattractie in Istanbul. Het is het paleiscomplex van de sultans. Het werd gebouwd vanaf 1453 en werd als paleis gebruikt tot 1856. We krijgen er een aantal gouden schatten te zien: bekers, schrijfbakjes, hangers, tronen, wapens, enz., alle met goud en edelstenen bezet. Gelukkig mogen we ook nog enkele ruimtes in: de keukens, de besnijdeniskamer, zomerkamers, … In een van de kamers wordt 24 uur op 24 uit de Koran gezongen. Het geeft rust om daar even halt te houden.

Op onze weg naar de kerk passeren we het Taksimplein. Daar waren verleden jaar betogingen tegen de president, omwille van het groene park dat zou verdwijnen. Het park is er nog maar de politie staat er ook nu klaar met schilden, om alle onrust onmiddellijk aan te pakken.

In de eucharistie preekt bisschop Patrick. Hij hoopt dat ieder op zijn plaats en op zijn manier deze pelgrimstocht verderzet. “Laten we naar de hoogste toppen streven en meer doen dan wat altijd al gebeurde.”

 

Rondneuzen in de Grote Bazaar

In de Aya Sophya

Justinanus, Maria met kind als 'Zetel van Wijsheid', Constantijn

Waterspel in het Topkapi-paleis